طرح هدفمندسازي يارانه‌ها به عنوان يكي از محوري‌ترين برنامه‌هاي دولت دهم و يازدهم در طرح تحول اقتصادي از سال 1387 مطرح شد. هرچند اصلاح نظام یارانه ها در ایران سابقه طولانی دارد و همواره یکی از مهمترین برنامه های اقتصادي دولت ها از ابتداي انقلاب اسلامي، اصلاح نظام یارانه های مختلف به خصوص یارانه مرتبط با انرژی(برق، آب، گاز و محصولات نفتی) و کالاهای اساسی است. بطوريكه طرحهای اصلاح نظام یارانه در همه برنامه‌هاي توسعه اقتصادی کشور از برنامه اول تا چهارم مطرح و تنها باتوجه به فشارهای سیاسی، جلوگیری از وارد آمدن فشار به اقشار آسیب پذیرو همچنین عدم شناخت روش مطلوب جایگزین برای آن از اولویت خارج می گردید. البته دولت ها در آن زمان اقدامات گسترده اي متعددی را برای بهبود مسائل و مشکلات اقتصادي به خصوص در دولت هشتم و نهم انجام دادند، اما این اقدامات فراگیر برای همه محصولات عمدتا باتوجه به نظر مجلس شوراي اسلامي نبود. تا اینکه در دولت دهم، طرح تحول نظام اقتصادی کشور مطرح گردید. با تشكيل دبيرخانه و تصويب شيوه‌نامه اجرايي كارگروه تحول در تاريخ 31/2/1387 و برگزاري جلسات مربوطه، همچنين مشخص شدن حوزه‌هاي كليدي و نهايي مد نظر دولت، در نهايت برنامه‌ها اين طرح در هفت محور کلیدی پيگيري گرديد. سرانجام لايحه هدفمند کردن يارانه‌ها در مورخ 15/10/1388 در جلسه علني مجلس در قالب قانون هدفمندي يارانه‌ها به تصويب مجلس و در مورخ 23/10/1388 به تاييد شوراي نگهبان رسيد و درمورخ 27/09/89 جهت اجرا به ارگانها و سازمانهاي ذيربط ابلاغ گرديد. براساس اين قانون مقرر بود تا در سه فاز مختلف اين طرح بزرگ اجرايي گردد. فاز اول اجراي طرح هدفمندي يارانه‌ها، با اصلاح قيمت تمامي حامل هاي انرژي در آذرماه 89 به اجرا درآمد. در فاز دوم مقرر بود كه دولت  به اصلاح قيمت ساير حامل هاي انرژي از جمله برق، بنزين، گازوئيل و … ادامه دهد و در نهايت در پايان يک دوره 5 ساله، قيمت حامل هاي انرژي و محصولاتي كه دولت براي تهيه، تدارك و توزيع آنها در مناطق مختلف كشور يارانه تخصيص مي داد، در بازار آزاد مشخص گردند.